Neric-Club.Com
  สารบัญเว็บไซต์
  ทรัพยากรคลับ
  พิพิธภัณฑ์หุ่นกระดาษ
  เปิดประตูสู่อาเซียน@
  พันธกิจขยายผล
  ชุมชนคนสร้างสื่อ
  ห้องภาพ/ห้องเพลง
  คลีนิคสุขภาพ
  บริหารจิต
  ห้องข่าว
  ตลาดวิชา
   นิตยสารออนไลน์
  วรรณกรรมเพื่อเยาวชน
  ลมหายใจของใบไม้
  เรื่องสั้นปันเหงา
  อังกฤษท่องเที่ยว
  อนุรักษ์ไทย
  ศิลปวัฒนธรรมไทย
  ต้นไม้ใบหญ้า
  สายลม แสงแดด
  เตือนภัย
  ห้องทดลอง
  วิถีไทยออนไลน์
   มุมเบ็ดเตล็ด
  เพลงหวานวันวาน
  คอมพิวเตอร์
  ความงาม
  รักคนรักโลก
  วิถีพอเพียง
  สัตว์เลี้ยง
  ถนนดนตรี
  ตามใจไปค้นฝัน
  วิถีไทยออนไลน์
 
  Test
 
 

'องค์ความรู้ในโลกนี้มีมากมาย
เหมือนใบไม้ในป่าใหญ่
มนุษย์เราเรียนรู้ได้
แค่ใบไม้หนึ่งกำมือของตนเอง
ผู้ใดเผยแผ่ความรู้
อันเป็นวิทยาทานแก่ผู้อื่น
นั่นคือกุศลอันใหญ่ยิ่ง'
 
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

สวนขวัญตะวันหวาน



สถิติผู้เยี่ยมชมเวปไซต์
13294362  

ลมหายใจของใบไม้

 
 
 เจ้าหยิ๋ง
 
 

เพราะนอนดึกหลายหลายคืนติดกัน สมองฉันตีบตื้อ ทำให้ต้องนอนแต่หัวค่ำ
ครบห้าชั่วโมงตามมาตรฐานการนอนเลยตื่นมันซะเที่ยงคืน
ฉันนอนนิ่งในวันฉุกละหุกไม่ได้ มีงานเร่งด่วน ลุกขึ้นเดินลงมาทำงาน
เสียงหมาเห่ากรรโชกกลางตลาดสดอย่างไม่คุ้นเคย
 
ความสงสัยทำให้อะไรก็สะกดฉันไม่อยู่ ลุกขึ้นมองผ่านกระจก..ไม่เห็นอะไร
ข้างนอกด้านหลังที่มองเห็นเป็นที่สว่างโล่งแจ้งของตลาดสด เงียบสงัด
เสียงสุนัขไม่รู้สังกัดไม่เห็นตัวยังคงตั้งอกตั้งใจเห่า
ทรัพย์สินของฉันไม่มีอะไรให้ห่วง แต่สงสัยว่ามันไม่พอใจอะไร
เดินกลับไปชั้นบนมองผ่านลงไปที่ต้นเสียง
อา..เจอแล้วคนแปลกหน้าที่ย่องมาให้แปลกใจ..
 
ในระยะไกลขนาดนั้นฉันไม่แน่ใจเท่าไหร่
แต่รู้สึกได้ว่าเป็นคนแก่ผมขาวโพลน ผอมบาง อมโรค
เหมือนมีสัมผัสพิเศษว่า สายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ แกลากถุงในมือหายไปในหลืบมุม
จิตสำนึกทางสังคมสั่งให้ฉันรับผิดชอบกับความไม่ถูกต้อง
แต่มโนธรรมร้องขอ แกได้อะไรไปไม่มากกว่าอาหารพอประทังชีวิตหรอก
ที่ตรงนั้นไม่ใช่ร้านทองสักหน่อย ที่บ้านอาจมีหลานเล็กเล็กรอคอยอย่างหิวโหย
 
ฉันกลับเข้ามาทำงาน เสียงเห่าเงียบไปแล้ว
กลับให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยนะตา .. ในคุกลำบาก ..
หวังให้เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของชีวิตเถอะนะ..
วานเย็น..ฉันเข้าไปหาผักสดไว้เพิ่มเติม..
เจ้าของร้านสุดท้ายที่เหลือกำลังเก็บร้านคลุมผ้าเหน็บชายผูกเชือก
 
ตัววุ่นวายที่แฝงอยู่ในจิตอดสงสารคนทำมาหากินที่ถูกเอาเปรียบไม่ได้
ฉันถามเก็บคลุมไว้แค่นี้เหรอ ทำไมไม่ทำล็อคตะแกรงลวดพับใส่กุญแจได้
แกตอบว่า ไม่คุ้มทุนเพราะต้องมีการประมูลที่กันใหม่ทุกปี
ฉันมองไปถึงระบบการทำงานท้องถิ่นอีกแล้ว
"แล้วของไม่หายเหรอ" ฉันถาม แกตอบว่า "หายเป็นประจำ"
จ้งเจ้าหน้าที่ฝ่ายรับผิดชอบแล้ว แต่ไม่เห็นมีใครสนใจ
" กำลังคิดจะจัดการกันเอง อยู่ใกล้ๆนี่ช่วยหน่วยได้ไหม "
 
แกหันมาย้อนถามให้ฉันสะดุ้ง ให้ฉันวิ่งไล่จับขโมยเหรอ..
" เห็นอะไรไม่ชอบมาพากลโทรศัพท์ตามผมหน่อย "
ไม่พูดเปล่าจดเบอร์โทรยัดใส่มือ
อ่า..เทพนิยายกริมม์ผุดชัดเลยในความตีบตื้อ
เจ้าหญิงบนคาน เอ้ย..หอคอย..เจ้าชายมาถึงแล้วนะ..ฟังสิ..เสียงเรียกนั่น..
เสียงฝีเท้ามาแต่ไกล ..กระพรวนจากคอม๊า..เจ้าหมาเอ๋ย...เห่าอย่างเดียวก็พอ
..ไม่ต้องหอน..ฉันกลัว..
 
 
 
 
"Nothing in life is to be feared. It is only to be understood."
- - Madame Curie - -
ไม่มีสิ่งใดๆในชีวิตที่น่ากลัว มีแต่สิ่งที่ต้องทำความเข้าใจ
 
 



หน้าที่ :: 1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11  


Copyright © 2012 Neric-Club.Com All Rights Reserved